به گزارش پایگاه خبری جویباران،ساعت از ۹ صبح روز چهارشنبه ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ گذشته بود که آرامش خیابانهای جویبار جای خود را به موج خروشان جمعیتی داد که از هر سو به سمت مسجد اعظم روانه میشدند. اینجا قرار بود مبدأ حماسه باشد؛ حماسه مردمانی که دیارشان به کشتیگیران نامدارش شهره است، اما امروز غیرت علوی را در عرصه دیگری به رخ میکشیدند .
مسیر از مقابل مسجد اعظم، روبهروی بیمارستان عزیزی، تا میدان کشتی امتداد داشت؛ جایی که فرمانداری چشم به راه کاروان عظیم مردمی بود . دقایقی پس از ساعت ۱۰، جمعیت آنچنان متراکم شد که گویی تمام جویبار از خانهها بیرون ریخته بود. این فقط یک راهپیمایی نبود؛ این تجدید میثاقی بود با مردی که انقلاب را رهبری کرد و شهدایی که خونشان درخت این نظام را آبیاری کرده است .
در میان جمعیت، چیزی چشمگیرتر از همیشه خودنمایی میکرد: نسل جدید. نوجوانان و جوانانی که دهه نود و چهارصد را به خود دیده بودند، با پرچمهای سهرنگ ایران که بر دوش یا بر سینه داشتند، جلوۀ وطنپرستی را در کمال صلابت به تصویر کشیده بودند . پسران و دخترانی که شعارهای حماسی سر میدادند و نقاشیهای زیبایشان بر غرفههای کنار خیابان، شکوه حضور را برای کودکان دیگر روایت میکرد .
اما این میان، جانبازان ویلچرنشین جلوتر از همه بودند. آنان که روزگاری برای این خاک جان فشانی کردهاند، امروز با دستانی لرزان اما ارادهای پولادین، پرچم ایران را بر فراز جمعیت به اهتزاز درآورده بودند . اشک در چشم مردان و زنانی حلقه زد که یادگاران دفاع مقدس را اینگونه پایبند به عهد خود میدیدند.
حاشیههای راهپیمایی هم شنیدنی بود. جمعیت هلالاحمر با پزشکان داوطلب، ایستگاه ویزیت رایگان برپا کرده بود و گروهی از خیران در گوشهای از مسیر، مردم را به مشارکت در طرح اکرام و محسنین دعوت میکردند؛ استقبالی که لبخند رضایت را بر لبهایشان نشاند . اینسو نیز کودکان گرد ایستگاه نقاشی حلقه زده بودند و قلمهای رنگیشان، فردای ایران را روی کاغذ نقاشی میکرد .
شعارها اما امسال رنگ دیگری داشت. «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» همچنان طنینانداز بود، اما انزجار از جنایات غزه، فریاد بلندتری بود که از دل جمعیت برمیخاست . کاریکاتورهایی از سران رژیم صهیونیستی در دست برخی جوانان خودنمایی میکرد؛ هنرمندانی که خشم ملت را بر پرده نقاشی نشانده بودند .
ساعت ۱۱ بود که جمعیت در میدان کشتی متمرکز شد. حجتالاسلام انتظاری، رئیس شورای سیاستگذاری ائمه جمعه استان، پشت تریبون رفت؛ اما پیش از سخنان او، خود مردم سخن گفته بودند؛ با پاهای خستهای که از سر عشق به راه افتاده بود و گلوی خستهای که تا آخرین نفس فریاد میزد: «پای انقلابیم» .
جویبار امروز تمامقد ایستاده بود. نه برای ثبت یک رویداد، که برای نوشتن یک حماسه. حماسهای که ۴۷ سال است هر ۲۲ بهمن، در دیار علویان تکرار میشود؛ اما امسال، شکوهی دیگر داشت؛ شکوه نسل تازهای که میخواهد پرچم را بر دوش بکشد .
گزارش؛ الله بخش تبریزی میستانی
ثبت دیدگاه